A poem by Lamberto G. Ceballos, published on June 17, 2026, captures the melancholy of vanishing traces along the shore. The verses, titled "Nahanaw na ang atong mga tunob sa baybayon" (Our Footprints on the Shore Have Disappeared), evoke a sense of loss and longing.
Poem Text
Nahanaw na ang atong mga tunob sa baybayon.
Gipanas sa nag-alon-along dapya sa mga balod,
Mga balod nga nasina sa atong kamalipayon.
Nahanaw na ang atong mga tunob sa baybayon.
Buot kong mabati ang tingog mong paraygon
Diha sa mabugnawng huyuhoy gikan sa lawod,
Apan nahanaw na ang atong mga tunob sa baybayon.
Gipanas sa nag-alon-along dapya sa mga balod.
Analysis
The poem uses the metaphor of footprints erased by waves to represent the ephemeral nature of happiness and connection. The waves, described as envious of joy, wash away the tangible evidence of shared moments. The speaker yearns to hear a beloved voice in the cool sea breeze, but only the absence remains.
Lamberto G. Ceballos, from Ilaya, Cawayan, Dalaguete, Cebu, crafts a lyrical lament that resonates with anyone who has experienced the fleetingness of time and memory.
